آرای قضایی مرتبط با ماده 1106

حکم تمکین، از احکام تاسیسی بوده و اثر آن نسبت به آینده است لذا به تنهایی، برای اثبات نشوز و عدم استحقاق زوجه برای مطالبه نفقه کافی نیست.

مادر می تواند نفقه فرزند تحت حضانت خود را مطالبه نماید و ذی سمت در طرح این دعوا محسوب می شود.

هزینه بیمارستان زوجه جزیی از نفقه وی بوده و زوج مکلف به پرداخت آن است.

در صورت احراز زندگی توامان زوجین در یک مسکن اصل بر دریافت نفقه است.

تمکین زوجه از زوج شرط وجوب پرداخت نفقه از سوی زوج بوده و اثبات مانع مشروع عدم تمکین بر عهده زوجه است.

طبق اصاله الظهور، زندگی مشترک زوجین دلالت بر پرداخت نفقه از سوی زوج به زوجه می کند و اگر زوجه مدعی عدم پرداخت نفقه است باید آن را اثبات کند.

توافق طرفین در تعیین موعد عروسی و آغاز زندگی مشترک یک سال پس از عقد دایم، بیانگر عدم تعهد بر انفاق و تعلیق آن تا آغاز زندگی مشترک است.

در صورت انعقاد توافق نامه بین زوجین مبنی بر عدم تمکین وعدم پرداخت نفقه تا تاریخ معین، توافق مذکور نافذ بوده و رای دادگاه درخصوص دعوای نفقه یا تمکین باید با لحاظ توافق به عمل آمده صادر گردد.

با توجه به اینکه زندگی مشترک زوجین دلالت و ظهور بر پرداخت نفقه دارد، زوجه بایستی بینه شرعی اقامه نماید که زوج نفقه نداده است و صرف اصل عدم پرداخت نفقه بر ظهور پرداخت نفقه ترجیح ندارد به دلیل اینکه ظهور جزء امارات بوده و در مرتبه مقدم بر اصول است.

زمانی که زوجین دارای زندگی مشترک بوده و زوجه در منزل مشترک با زوج سکونت داشته و زیر یک سقف با هم زندگی می کنند، اصل بر این است که نفقه در حق زوجه پرداخت شده و زوجه با سکونت در منزل زوج از نفقه استفاده و آن را دریافت نموده است.

به زوجه ناشزه ای که حکم الزام به تمکین وی صادر شده و منتهی به صدور اجراییه شده است، مسکن تعلق نمی گیرد.

خواسته های مطالبه اجرت المثل و نحله قابل جمع نیستند و زوجه صرفا مستحق یکی از آن هاست.

در صورتی که زوجین مدتی را با هم در زیر یک سقف زندگی مشترک داشته باشند، اصل بر لزوم پرداخت نفقه است و چنانچه زوج دلیلی بر اثبات پرداخت ارایه ندهد، به پرداخت نفقه ایام مورد خواسته محکوم می‎شود.

هنگامی که زوجین با هم زیر یک سقف زندگی می‎کنند، اصل بر پرداخت نفقه است.