آرای قضایی مرتبط با ماده 1102

محکومیت زوج به جرم ترک انفاق دلیلی برای مشروعیت عدم تمکین زوجه نیست.

1- اثر حکم تمکین نسبت به آینده و پس از اجرای حکم است و دلیل بر نشوز زوجه در گذشته نیست. 2- اجرای حکم تمکین منوط به فراهم شدن زمینه تمکین اعم از مسکن متناسب باشیون زوجه واثاث البیت متعارف از سوی زوج است.

اثر حکم تمکین نسبت به آینده و بعد از اجرای آن است؛ بنابراین دلیل بر نشوز زوجه در گذشته نبوده و اجرای آن منوط به فراهم شدن زمینه تمکین اعم از مسکن متناسب با شیون زوجه واثاث البیت متعارف از سوی زوج است.

تجدیدنظرخواهی در مهلت واخواهی از رای غیابی، واخواهی تلقی شده و پرونده جهت رسیدگی به دادگاه بدوی اعاده می شود.

با توجه به اینکه در دوران عقد، بنای زوجین بر عدم انفاق است و هنوز زندگی مشترک را شروع نکرده اند و زوجه در تمکین کامل زوج نیست، دعوای مطالبه نفقه محکوم به بطلان است.

در صورت استفاده زن از حق حبس به دلیل عدم تادیه مهریه، چنانچه شوهر نفقه را به مدت شش ماه نپردازد زن نمی تواند به استناد شرط عدم پرداخت نفقه به مدت شش ماه که در نکاح نامه ها قید می شود، از حق طلاق استفاده کند.

به صرف اثبات رابطه زوجیت، زوج مکلف به پرداخت نفقه است، مگر آنکه دلیلی بر برایت ذمه خویش ارایه دهد.

در دوران عقد که زوجه در منزل پدرش است و در تمکین کامل زوج نیست، زوجه مستحق نفقه نبوده و بنای طرفین نیز بر عدم انفاق است.

دعوی الزام زوج به حسن معاشرت، قابل استماع نیست. زیرا مشخص نیست که حکم صادره در این دعوا، اجرایی یا اعلامی است و همچنین موضوع آن نیز معین نیست و چنین حکمی در صورت صدور فاقد اثر قانونی است.

در صورتی که دادگاه حکم الزام به تمکین را صادر کرده و اجرای آن را منوط به تهیه مسکن مستقل و وسایل زندگی نماید، حکم معلق محسوب شده و به دلیل منجز نبودن نقض می گردد.

تمکین شرط استحقاق زوجه نسبت به دریافت نفقه نیست، بلکه نشوز وی مانع آن است. بنابراین در دعوی مطالبه نفقه، صرف اثبات رابطه زوحیت برای الزام زوج به پرداخت نفقه کافی بوده و زوجه نیازی به اثبات در تمکین بودن خود ندارد.

سابقه قبلی زوج در شرب خمر، در صورتی که پس از محکومیت وی در این خصوص زندگی مشترک ادامه یافته باشد، عذر موجهی برای عدم تمکین زوجه نیست.

اقدام زوج نسبت به تشکیل پرونده کیفری با اتهام رابطه نامشروع علیه زوجه، هرچند که منتهی به قرار قطعی منع تعقیب شده باشد، عذر موجهی برای عدم تمکین زوجه فراهم نمی کند.

فراهم کردن مسکن برای زندگی مشترک زوجین، شرط پذیرش دعوای الزام به تمکین نیست؛ بلکه در صورت صدور حکم الزام به تمکین، اجرای این حکم منوط به فراهم کردن مسکن متناسب با شیون زوجه و اثاث البیت متعارف از سوی زوج است.

در صورتی که زوجه در منزل مشترک سکونت داشته و این امر از ناحیه زوج نیز تایید شود، دعوی الزام به تمکین محکوم به بی حقی بوده و از مصادیق تحصیل حاصل است.

دعوای بطلان نکاح به دلیل تدلیس قابل استماع نیست زیرا تدلیس موجب بطلان نکاح نمی شود. همچنین صدور حکم فسخ نکاح در دعوای بطلان نیز صحیح نیست زیرا خارج از خواسته خواهان است.

تعهد به پرداخت نفقه از زمان انعقاد نکاح بر ذمه زوج مستقر می شود و عدم آغاز زندگی مشترک خللی در این تعهد ایجاد نمی کند.

درصورت محکومیت زوجه به تمکین، از زمان ابلاغ اجراییه حکم تمکین به زوجه و عدم تمکین، وی مستحق نفقه نیست؛ ولی نفقه قبل از تاریخ مذکور قابل مطالبه است. زیرا حکم تمکین از احکام تاسیسی بوده و اثر آن نسبت به آینده است و نسبت به گذشته اثری ندارد.

مشاجرات خانوادگی در هر حدی که باشد، هر چند مذموم است، لکن از مصادیق عدم امنیت جانی نیست.

صرف محکومیت زوج به ضرب و جرح، عامل موجهی برای عدم تمکین زوجه از زوج نیست.

اصل بر عدم پرداخت نفقه زوجه است و مرد باید پرداخت نفقه یا ناشره بودن زن را ثابت کند.

به صرف احراز زوجیت، نفقه بر عهده زوج است، مگر اینکه زوج دلایل و مدارکی مبنی بر نشوز زوجه جهت عدم استحقاق وی در مطالبه نفقه ارایه دهد.

در طول دوران زندگی مشترک، ظاهر بر پرداخت نفقه زوجه است و در این وضعیت، زوجه برای دعوای الزام به پرداخت نفقه، باید دلیلی مبنی بر عدم پرداخت نفقه ارایه کند.

در شرایطی که زوجین در یک منزل مشترک زندگی می کنند، اما زوج مدعی است تمکین خاص صورت نمی گیرد؛ چون تمکین خاص یک رابطه کاملا خصوصی بین زن و شوهر است، در صورت انکار زوجه و عدم ابراز دلیل موجه در مورد نشوز وی، دعوای تمکین رد می شود.

به محض عقد نفقه زوجه بر عهده زوج است و تاریخ اعمال حق حبس از جانب زوجه تاثیری در قضیه ندارد.