آرای قضایی مرتبط با ماده 1107

در صورت احراز زندگی توامان زوجین در یک مسکن اصل بر دریافت نفقه است.

صرف ضرب وجرح درصورتی که جزیی بوده و از نوعی باشد که گاه در زندگی مشترک پیش می آید تاثیری بر حق زوج در الزام به تمکین ندارد.

لازمه صدور حکم تمکین زوجه ارایه دلایل زوج مبنی بر فراهم آوردن مقدمات ازجمله تهیه مسکن و احراز آن توسط دادگاه بوده و مشروط نمودن حکم الزام به تمکین زوجه به تمهید مقدمات توسط زوج برخلاف قانون است.

درصورتی که ملک محل سکونت زوجین متعلق به زوجه باشد هرچند نفقه ای به ایشان تعلق نمی گیرد اما زوج ملزم به پرداخت هزینه ی مسکن است.

تمکین زوجه از زوج شرط وجوب پرداخت نفقه از سوی زوج بوده و اثبات مانع مشروع عدم تمکین بر عهده زوجه است.

گذشت مدت زمان قابل توجه از زندگی مشترک زوجین در منزل مشترک و فقدان هرگونه شکایت از سوی زوجه، اماره بر پرداخت نفقه محسوب و اثبات خلاف آن بر عهده زوجه است.

طبق اصاله الظهور، زندگی مشترک زوجین دلالت بر پرداخت نفقه از سوی زوج به زوجه می کند و اگر زوجه مدعی عدم پرداخت نفقه است باید آن را اثبات کند.

توافق طرفین در تعیین موعد عروسی و آغاز زندگی مشترک یک سال پس از عقد دایم، بیانگر عدم تعهد بر انفاق و تعلیق آن تا آغاز زندگی مشترک است.

در صورت انعقاد توافق نامه بین زوجین مبنی بر عدم تمکین وعدم پرداخت نفقه تا تاریخ معین، توافق مذکور نافذ بوده و رای دادگاه درخصوص دعوای نفقه یا تمکین باید با لحاظ توافق به عمل آمده صادر گردد.

خواسته های مطالبه اجرت المثل و نحله قابل جمع نیستند و زوجه صرفا مستحق یکی از آن هاست.

اعمال حق حبس از سوی زوجه مانع صدور حکم الزام به تمکین است.

در صورتی که زوجین مدتی را با هم در زیر یک سقف زندگی مشترک داشته باشند، اصل بر لزوم پرداخت نفقه است و چنانچه زوج دلیلی بر اثبات پرداخت ارایه ندهد، به پرداخت نفقه ایام مورد خواسته محکوم می‎شود.

هنگامی که زوجین با هم زیر یک سقف زندگی می‎کنند، اصل بر پرداخت نفقه است.