نشست قضایی درباره درخواست تامین خواسته در صورتی که پرونده در مرجع تجدیدنظر مطرح باشد

با توجه به ماده ۱۰۸ قانون آیین دادرسی مدنی که امکان صدور قرار تامین خواسته تا قبل از صدور حکم قطعی را پیش بینی کرده و به موجب ماد ه ۱۱۱ قانون مذکور درخواست از دادگاهی که صلاحیت رسیدگی به دعوای اصلی را دارد به عمل می آید در صورتی که پرونده در مرجع تجدیدنظر مطرح باشد درخواست تامین خواسته در کدام مرجع قابل طرح است؟

در موردسوال مطروحه، با توجه به اینکه اجرای قرار تامین خواسته و تامین محکوم به و اجرای حکم قطعی با دادگاه عمومی صادرکننده قرار تامین یا حکم است، و نظر به اینکه مستفاد از مدلول مواد ۱۰۸ الی ۱۱۱ قانون آیین دادرسی مدنی این است که درخو است تامین از دادگاهی می شود که ابتدایا صلاحیت رسیدگی به اصل دعوا را داشته است، چنان چه پرونده در دادگاه تجدیدنظر استان یا دیوان عالی کشور مطرح باشد درخواست تامین خواسته یا تامین محکوم به بدوی باید از دادگاه عمومی حقوقی صادرکننده رای تجدیدنظر خواسته به عمل آید. درخواست تامین خواسته در صورتی که از حکم صادره تجدیدنظر خواهی شده باشد تا قبل از قطعیت آن در مرجع تجدیدنظر به عمل آید زیرا: ۱. به موجب ماده ۱۱۱ قانون آیین دادرسی مدنی که در مقام تعیین صلاحیت برای مرجع بدوی است از آن استنباط می شود که در مرجع تجدیدنظر رسیدگی به درخواست تامین خواسته نیز با همین مرجع است. ۲. به موجب ماده ۱۱۶ قانون آیین دادرسی مدنی قرار تامین صادره قابل اعتراض در مرجع صادرکننده قرار می باشد به این اعتراض در اولین جلسه رسیدگی می شود در صورت طرح پرونده در مرجع تجدیدنظر دادگاه بدوی جلسه ای جهت رسیدگی به اعتراض نخواهد داشت. ۳. به موجب اصول کلی حاکم بر قوانین شکلی از جمله آی ین دادرسی مدنی رسیدگی به دعاوی تبعی و فرعی مرتبط با دعوا با مرجعی است که به دعوای اصلی رسیدگی می کن د این امر از ماده ۱۷ قانون آیین دادرسی مدنی نیز استنباط می شود. ۴. با اینکه قرار تامین خواسته قابل تجدیدنظر خواهی نیست لیکن مرجع تجدیدنظر به عنوان یک مرجع بدوی همانند دادگاه بدوی به آن رسیدگی می کند. ۵. با وجود حاکمیت ماده ۷ قانون آیین دادرسی مدنی که رسیدگی به ماهیت دعوا را ابتداء در مرجع تجدیدنظر مجاز نشمرده لیکن رسیدگی به اعتراض ثالث (۴۲۰ قانون آیین دادرسی مدنی) ورود ثالث (۱۳۰ قانون آیین دادرسی مدنی) جلب ثالث (۱۳۵ قانون آیین دادرسی مدنی) اعاده دادرسی ۴۳۳ قانون آیین دادرسی مدنی) بدون طرح در بدوی، مجاز شمرده شده است. ۱. ماده ۱۱ قانون آیین دادرسی مدنی عبارت (صلاحیت رسیدگی به دعوا را دارد) را به کار برده است که از این عبارت دادگاه بدوی استنباط می شود نه مرجعی که در حا ل رسیدگی است. اگر منظور مقنن عام بوده به (مطرح بودن دعو ا) اشاره ای نکرده است در حالی که مقنن در ماده ۳۱۱ قانون آیین دادرسی مدنی در خصوص دستور موقت این عبارت را به کار برده و منظور خود را بیان کرده است. ۲. گر چه دعاوی مرتبط و تبعی در مرجعی طرح می شود که اصل دع وا مطرح است لیکن این اصل در مورد اعسار در مرجع تجدیدنظر وفق ماده ۵۰۵ قانون آیین دادرسی مدنی با مرجع بدوی است لذا تامین خواسته نیز چنین است. ۳. به موجب ماده ۷ قانون آیین دادرسی مدنی به هیچ دعوایی نمی توان در مرجع بالاتر رسیدگی نمود مگر اینکه در آن خصوص اتخاذ تصمیم شده باشد و یا در سایر موارد که مقنن، به صراحت چنین اجاز ه ای داده باشد کاری که در مورد اعتراض ثالث،ورود ثالث کرده است. ۴. در مواردی که اصل دعوا در دادگاه بدوی مطرح نیست دادگاه می تواند در جلسه فوق العاده به اعتراض معترض رسیدگی کند و نیازی به اولین جلسه نیست. رده:نشست های قضایی سال ۱۳۸۱