نشست قضایی درباره تفاوت اقرار قاطع و غیر قاطع

با توجه به بند (۹) ماده ۶۲ قانون آیین دادرسی مدنی مصوب ۱۳۱۸ و تبصره ذیل ماده ۳۳۱ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی آیا حکم مستند به اقرار قاطع در دادگاه موجب سقوط حکم، از قابلیت تجدیدنظرخواهی است یا فرقی بین اقرار قاطع و غیر قاطع وجود ندارد؟

مطابق تبصره ذیل ماده ۳۳۱ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی، احکام مستند به اقرار در دادگاه قابل درخواست تجدیدنظر نیست لذا نظر اکثریت مورد تایید است. نظر به اطلاق تبصره ذیل ماده ۳۳۱ قانون مزبور و حذف قاطع از اقرار، هر اقراری موجب سقوط حق تجدیدنظرخواهی است. با توجه به سابقه وضع تبصره ذیل ماده مزبور و با عنایت به اینکه قانونگذار در مواد متعددی مثل بند (۱) ماده ۳۶۹ قانون مزبور در خصوص سقوط حق فرجامخواهی بین اقرار قاطع و غیر قاطع قایل به تفکیک شده، لذا به نظر میرسد صرفا اقرار قاطع در دادگاه مسقط حق تجدیدنظرخواهی است. رده:نشست های قضایی سال ۱۳۸۱