ماده ۲۴۶ قانون مدنی

با توجه به اینکه فسخ از موجبات انحلال عقد محسوب می گردد؛ با تحقق فسخ مطابق ماده ۲۴۶ قانون مدنی، عقد اصلی و شرط ضمن آن باطل می شوند؛بنابراین با فسخ قرارداد، شرط داوری ضمن عقد، باطل و داور اختیار و صلاحیت داوری نداشته است.

وجود خیار فسخ در عقد بیع، مانع انتقال آن توسط خریدار به دیگری نیست؛ بنابراین اعلام فسخ ثانوی بیع مذکور سرایتی به عمل حقوقی قبل ازآن ندارد.

در صورتی که یکی از طرفین به واسطه عدم انجام تعهد، معامله را فسخ نماید، دیگر حق دریافت وجه التزام ناظر به عدم انجام تعهد را نخواهد داشت.

اگر معامله به واسطه اقاله یا فسخ به هم بخورد شرطی که ضمن عقد شده است به تبع عقد از بین می رود بنابراین چنانچه در قرارداد شرط شده باشد در صورت فسخ قرارداد، یکی از طرفین بیست درصد ثمن قراردادی را به طرف مقابل بپردازد، امکان الزام بر مبنای شرط مذکور وجود ندارد.

با توجه به اینکه خواسته های الزام به ایفای تعهد قراردادی و فسخ قرارداد واجد منشأ واحد نیستند بنابراین امکان تغییر خواسته از الزام به ایفای تعهد به فسخ قرارداد وجود ندارد.

آیا شرط داوری می تواند حیات مستقل از عقد اصلی داشته باشد یا خیر؟ نظر هیئت عالی: استقلال یا عدم استقلال شرط داوری نسبت به عقد اصلی تابع اراده و توافق طرفین است، چه اگر قص

(الف) یک دستگاه اتومبیل به (ب) می فروشد و ضمن آن ابراء ذمه پدر (الف) از دینی که به (ب) دارد را شرط می کند و پس از انعقاد عقد بیع، (ب) ذمه پدر (الف) را ابراء می کند. چنان