ماده ۱۱۱۷ قانون مدنی

مقصود از شغلی که قانونگذار زوجه را از اشتغال به آن منع کرده است، شغلی است که ذاتا نامشروع و مخالف حیثیات و مصالح زندگی خانوادگی است؛ بنابراین دعوی منع اشتغال زوجه از سمت دفتریاری که در عرف حاکم با هیچ یک از شیون اخلاقی و حیثیات و مصالح خانوادگی تعارض و منافاتی ندارد، محکوم به رد است.

در صورت زندگی جدای از زوج و عهده دار بودن حضانت فرزندان توسط زوجه، به دلیل نیاز فرزندان به سرپرستی و حضور مادر، اشتغال دایم وی مخالف مصالح فرزندان است و حکم به منع اشتغال دایمی صادر می گردد.

صرف محکومیت زوج به اخلال در نظم عمومی دانشگاه محل تحصیل زوجه موجب تحقق عسر و حرج زوجه نمی شود زیرا اخلال در نظم عمومی دانشگاه با اخلال در نظم خانواده دو مقوله متفاوت از همدیگر است.

در فرضی که شغل زوجه منافی مصالح خانواده تشخیص داده نشده و دعوای منع اشتغال وی، پذیرفته نشود نیز اگر وی بدون رضایت و اذن زوج، جهت اشتغال به کار از منزل خارج شود ناشزه محسوب است و استحقاق دریافت نفقه را ندارد.

در مورد اشتغال زوجه منع کلی وجود نداشته و اگر محیط کاری مناسب بوده، اشتغال خارج از ساعات کاری اعلامی اداره کار نباشد و کار مربوط متناسب با رشته تحصیلی باشد زوجه را نمی توان از اشتغال منع کرد.

شوهر می تواند زن را از اشتغال منع کند مگر در عقد، شرط اشتغال باشد.

در دعوای منع اشتغال زوجه به علت خلاف شان بودن شغل مربوطه، مدت طولانی اشتغال به کار زوجه از زمان نکاح و عدم مخالفت زوج دلالت بر رضایت زوج به شغل مذکور دارد.

آیا مطالبه هزینه دادرسی در دعوی تمکین عام و خاص قابل مطالبه است؟ نظر هیات عالی: در هر دعوایی که به علت تقصیر خوانده مطرح شود و محکوم گردد و هزینه دادرسی آن مطالبه شده با

با توجه به ماده ۱۱۱۷ قانون مدنی، آیا شوهر می تواند مستند به ممنوعیت خروج زن از منزل بدون اذن شوهر، زن خود را از حرفه ای که با مصالح خانوادگی یا حیثیات خود زن منافات نداشت