آرای قضایی مرتبط با ماده 1114

درصورتی که مسکن معرفی شده مناسب شان زوجه نباشد، دعوی الزام به تمکین، محکوم به بطلان است

حق تعیین مسکن به عنوان شروط ضمن عقد، هیچ تعارض یا تزاحمی با تمکین نداشته و مانع از صدور حکم الزام به تمکین برای زوجه نمی باشد.

بار اثبات تمکین در دعوی الزام به تمکین، بر عهده زوجه بوده و زوج از باب قاعده «نافی را نفی کافی است»، زوج نیازی به اثبات عدم تمکین زوجه ندارد.

صرف اعلام آمادگی زوجه برای مراجعه به زندگی مشترک و تمکین، موجب رد دعوی الزام به تمکین نیست.

زوج باید مقدمات تمکین از جمله مسکن مناسب و مستقل را به انضمام اثاث البیت پیش از دعوی الزام به تمکین فراهم نماید، صدور حکم به الزام به تمکین و منوط کردن اجرای آن به تهیه منزل و مقدمات زندگی، رای تعلیقی محسوب شده و قابل نقض است.

اگر زوجین، زندگی مشترک خود را آغاز کنند، حق حبس زوجه، ساقط می شود حتی اگر پس از زندگی مشترک، باکره باقی مانده باشد.

عرفا تمکین، بعد از مراسم عروسی صورت می گیرد و قبل از آغاز زندگی مشترک، دعوای الزام به تمکین پذیرفته نیست.

در صورت اشتغال همسر مستخدم زن در شهری غیر از محل خدمت، اداره متبوع مکلف به انتقال زوجه به محل خدمت همسرش می باشد.

در دعاوی اختلافات خانوادگی (دعوی تمکین) محل سکونت زوجه همان محل زندگی مشترک با زوج است و در صورتی اقامتگاه وی محل سکونت وی تلقی می شود که مستند به اذن زوج یا مجوز دادگاه باشد و چنانچه زوجه بدون اذن زوج محل را ترک کرده باشد، با لحاظ محل زندگی مشترک به عنوان اقامتگاه زوجه، دادگاه مربوطه صالح به رسیدگی به دعوی است.

پذیرش دعوای الزام به تمکین زوجه منوط به تهیه مسکن مناسب توسط زوج است.

اعتیاد زوج بر فرض ثبوت از موارد عسروحرج موجد حق طلاق برای زوجه است نه از موارد جواز ترک تمکین.

صدور حکم الزام به تمکین برای اثبات نشوز زوجه کافی نیست، بلکه باید نسبت به این حکم اجراییه صادر گردد تا عملا هم معلوم شود زوجه تمکین خواهد کرد یا خیر.

با اعلام آمادگی زوج برای تهیه مسکن متناسب با شان زوجه، دادگاه حکم به تمکین مشروط به فراهم ساختن مسکن خواهد داد زیرا تمکین فرع بر انفاق نیست بلکه وجوب نفقه زوجه از جمله مسکن متناسب با شیون زوجه و اثاث البیت متعارف، فرع بر تمکین زوجه است.

در دعوای الزام به تمکین صرف انکار انجام تکالیف زوجه از سوی زوج کافی است و زوجه باید انجام تکالیف زوجیت را اثبات کند.

صدور حکم تمکین زوجه در محل زندگی مشترک با شرط تهیه مسکن و اثاث البیت متناسب از سوی زوج، منجز نبوده و نقض می گردد. دادگاه باید وجود شرایط فوق را احراز کند و در صورت وجود، حکم به تمکین صادر نماید.

اصل بر لزوم تمکین است. سکونت زوج در منزل مشترک با پدر و مادر مانع از صدور حکم الزام به تمکین زوجه نخواهد بود.

اعمال حق حبس از سوی زوجه مانع صدور حکم الزام به تمکین است.

صرف یک بار درگیری بین زوج و زوجه که منجر به آسیب جزیی زوجه شود، مصداق خوف از ضرر بدنی نیست و مانع از صدور حکم الزام به تمکین نمی‎شود.

ابتلای زوج به بیماری هپاتیت B، مانع از تمکین زوجه نیست.

انفاق، فرع بر تمکین زوجه است و تا قبل از تمکین زوجه، زوج تکلیفی به انفاق ندارد.