آرای قضایی مرتبط با ماده 13

ماده ۱۲ قانون حمایت خانواده مختص به طرح دعوا در محل اقامت زوجه می باشد. وسایر موارد تابع عمومات ایین دادرسی مدنی است.

در دعاوی و امور خانوادگی مربوط به زوجین، زوجه می‌تواند در دادگاه محل اقامت خوانده یا محل سکونت خود اقامه دعوی کند و دعوای ثبت واقعه طلاق نیز از این حکم مستثنا نیست.

در دعوای الزام به تمکین، اقامتگاه عملی و واقعی زوجه ملاک است تا زوجه ناچار نباشد در این شرایط برای شرکت در جلسات رسیدگی از شهری به شهر دیگر مسافرت نماید. بنابراین این استدلال که دعوا باید در اقامتگاه زوج مطرح شود مورد پذیرش نیست.

در دعوی اثبات زوجیت چون اصل زوجیت ثابت نمی باشد لذا زوجه مجاز به طرح دعوی در دادگاه محل اقامت خود نیست

دادگاه خانواده با حضور رییس یا دادرس علی البدل و قاضی مشاور زن تشکیل میگردد. بنابراین قاضی مشاور جزو تشکیلات دادگاه خانواده بوده و نظر وی باید اخذ و در رای صادره منعکس گردد.

در فرض اختلاف در صلاحیت محلی میان دادگاههای عمومی حقوقی و دادگاه خانواده یک استان، مرجع حل اختلاف دادگاه تجدیدنظر استان می باشد و مالا قابلیت طرح در دیوان عالی کشور را نخواهد داشت.

خیار فسخ نکاح فوری است و مطرح کردن فسخ به دلیل جنون بعد از چند سال زندگی مشترک دلیل بر صرف نظر کردن از فسخ می‌باشد.

رای خلاصه جریان پرونده خلاصه جریان پرونده: شعبه *در خصوص دعوی خانم م. ا. بطرفیت اقای س. ا. ت. بخواسته طلاق با استدلال اینکه خواهان محل اقامت خوانده را *اعلام کرده و این

هدف قانونگذار از اجازه طرح دعوی به زوجه در محل اقامت خود، کمک به زن به لحاظ جنسیت و وضعیت خاص او بوده تا دچار مشکلات ایاب و ذهاب به شهر های دور نشود که طبعا استثناء بر اصل است و سمت زوجیت دخالتی در این امر ندارد؛زیرا در مواردی که هنوز عنوان زوجیت تحق پیدا نکرده است، نیز اجازه طرح دعوی به زن در محل اقامت او داده شده است؛ بنابراین رسیدگی به دعوی ملاقات فرزند پس از وقوع طلاق نیز در صلاحیت دادگاه محل اقامت زوجه است.

تجمیع دعاوی خانوادگی در دادگاهی که اولین دعوی در آن اقامه شده است، در فرضی امکان پذیر است که دعوی مقدم، همچنان در جریان رسیدگی باشد در غیر این صورت، اصل کلی صلاحیت دادگاه محل اقامت خوانده رعایت می شود.

در خصوص دعوی استرداد مدارک تحصیلی فرزند، که توسط مادر به طرفیت پدر و دبستان محل تحصیل فرزند اقامه شده نیز قواعد صلاحیت مندرج در قانون حمایت خانواده، در خصوص تجمیع دعاوی خانوادگی در یک دادگاه و صلاحیت دادگاه محل اقامت زوجه، اعمال می شود.

تجمیع دعاوی خانوادگی در دادگاهی که نخستین دادخواست در آن مطرح شده ، منوط به در جریان بودن پرونده سابق است. بنابراین در صورتی که رای صادر شده و در مرحله اجرا باشد، نیازی به ارجاع دیگر دعاوی به دادگاه رسیدگی کننده به دعوی نخست نیست.

اختیار زوجه نسبت به طرح دعاوی خانوادگی در دادگاه محل اقامت خود، در دعاوی مطروحه پس از طلاق نیز جریان دارد. بنابراین دعوی زوجه مطلقه، به خواسته سلب حضانت فرزند مشترک از زوج، قابل طرح در دادگاه محل اقامت وی است.

رسیدگی دادگاه واحد به دعاوی متعدد زوجین علیه یکدیگر، در صورتی امکانپذیر است که دعوی مقدم همچنان در جریان باشد. بنابراین در صورتی که پیش از اقامه دعوی موخر، دعوی قبلی مختومه شده باشد، امکان ارجاع پرونده مطروحه به دادگاه رسیدگی کننده به پرونده مختومه وجود ندارد.

در فرض تعدد دعاوی زوجین در حوزه های قضایی مختلف؛ صلاحیت دادگاهی که دادخواست مقدم به آن ارایه شده است در رسیدگی به سایر دعاوی، ناظر به مواردی است که دادخواست مذکوردر جریان رسیدگی باشد.

رای شعبه دیوان عالی کشور خانم ف. ج. در دادخواستی علیه آقای م. ع. صدور حکم به پرداخت مهر خود را تقاضا کرده است . شعبه اول دادگاه خانواده ب. طی دادنامه شماره 00362 - 94/3/

در خصوص ازدواج مجدد زوج، تفاوتی میان عقد دایم و موقت نیست؛ در هر دو مورد، زوج باید یا رضایت زوجه را جلب کند یا با اثبات نشوز وی، حکم تجویز ازدواج مجدد را از دادگاه اخذ کند در غیر اینصورت شرط وکالت در طلاق زوجه به موجب بند 12 سند ازدواج محقق می شود.

تجمیع دعاوی خانوادگی متعدد زوجین علیه یکدیگر و صلاحیت دادگاهی که دادخواست مقدم به آن داده شده، ناظر به وضعیتی است که دادخواست مقدم در جریان رسیدگی باشد. در غیراینصورت بر اساس اصل حاکم بر صلاحیت دادگاه ها، دادگاه محل اقامت خوانده صالح به رسیدگی است.