ماده ۴۶۱ قانون آیین دادرسی مدنی

در پرونده ای صادرکننده دو فقره چک که به صدور اجراییه و جلب وی منجر شده است، با انعقاد قراردادهایی با دارنده چک متعهد می شود در موعد معینی اصل مبالغ چک ها را به همراه مبلغ

دعوی انحلال شرکت یک دعوی مستقل از دعوی ورشکستگی است و تشابه آثار این دو دعوی از بعضی از جهات موجب تعمیم حکم ممنوعیت ارجاع دعوی ورشکستگی به داوری به دعوی انحلال شرکت نمی شود؛ بنابراین شرط داوری درخصوص انحلال شرکت صحیح و معتبر است. شرط ارجاع اختلاف به داوری، هر چند این تراضی ضمن یک عقد بیان شود، یک قرارداد مستقل بوده و در واقع طرفین دو عقد جداگانه منعقد کرده اند و تنظیم همزمان دو عقد در یک سند باعث وابستگی آنها به یکدیگر نمی شود؛ بنابراین هر کدام از این دو قرارداد تابع شرایط اساسی برای صحت عقد هستند و بطلان یکی از این قراردادها به صحت قرارداد دیگر سرایت نمی کند.

تصمیم دادگاه درخصوص تعیین و انتخاب داور قابل تجدیدنظرخواهی نیست.

شرط داوری، شرط مستقلی بوده و به اختلافات بعد از فسخ قرارداد ناشی از قرارداد نیز تسری دارد.

انقضاء مدت قرارداد، زایل کننده امر داوری نیست زیرا مدت قرارداد مربوط به اجرای تعهدات قراردادی است ولی آثار قرارداد به بعد از انقضاء مدت قرارداد هم تسری پیدا می کند و می تواند تحت حاکمیت داوری باشد.

آیا دعوای ابطال عقد عادی که شرط داوری در آن هست، با توجه به مقررات آیین دادرسی مدنی درباب داوری، در صلاحیت دادگاه است یا اینکه داور نیز می تواند به دعوای مذکور رسیدگی کند

چنانچه دعوای ابطال قرارداد مطرح شود و در متن قرارداد نیز شرط شده باشد که چنانچه در اجرا یا تفسیر قرارداد اختلاف شود، داور مرجع حل اختلاف است. آیا دادگاه، صالح به رسیدگی ا