نشست قضایی درباره اقرار وکیل علیه موکل

با توجه به ماده ۲۰۵ قانون آیین دادرسی مدنی اقرار وکیل علیه موکل چه معنایی دارد؟ آیا به معنای شهادت بر اقرار موکل است، یا وکالت در اقرار یا امر دیگر؟

از آنجایی که مطابق تبصره ۲ ماده ۳۵ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب، در امور مدنی سوگند، شهادت، اقرار، لعان و.. قابل توکیل نیستند و نظر به اینکه به صراحت ماده ۲۰۵ قانون آیین دادرسی مدنی مذکور، اقرار وکیل علیه موکل خود، نسبت به اموری که قاطع دعواست پذیرفته نمی شود اعم از اینکه اقرار در دادگاه یا خارج از دادگاه به عمل آمده باشد، در فرض اینکه منظور از اقرار وکیل علیه موکل و بر ضرر وی و متضمن حقانیت طرف دعوای موکل باشد، چنین اقراری علیه موکل منشا اثر نبوده قابل توجه و ترتیب اثر نیست. اقرار در ماده ۲۰۵ قانون آیین دادرسی مدنی به معنای شهادت بر اقرار موکل یا وکالت در اقرار نیست بلکه اقرار، مربوط به شخص نماینده (وکیل) و مربوط به اجرای نمایندگی است و اثر آن در مورد موکل، این است که آثار اعمال حقوقی وکیل به وی باز می گردد. رده:نشست های قضایی سال ۱۳۸۳