پرسش
در ماده ۳۰۳ قانون آیین دادرسی مدنی مصوب ۱۳۷۹ فرق دو معیاری که برای غیابی بودن حکم در نظر گرفته شده چیست؟
نظر و پاسخ
در ماده استنادی هرگاه اخطاریه ابلاغ واقعی نشده باشد و خوانده یا جانشین او در هیچ یک از جلسات دادگاه حاضر نشوند و دفاع کتبی هم نکنند، چنین رایی غیابی است ولی اگر اخطاریه ابلاغ واقعی شود با فرض عدم حضور و عدم تسلیم دفاع کتبی رای صادره حضوری تلقی میشود. لذا این دو معیار ۱.حضور خوانده یا نماینده او با تسلیم دفاع نامه کتبی. ۲.ابلاغ واقعی اخطاریه، از موجبات حضوری تلقی شدن رای هستند و فرق این دو معیار در آن است که یک جهت آن ناشی از افعال مثبت خوانده و به صورت حضور یا تسلیم دفاع نامه است و جهت دیگر از ابلاغ واقعی
اخطاریه و اختیار خوانده به عدم حضور دلخواه احراز میشود.
اگر چه با لحاظ عبارات اولیه و اطلاق عبارات اخیر ماده ۳۰۳ دایر به اینکه اگر اخطاریه ابلاغ واقعی نشده باشد حکم دادگاه غیابی است. چه خوانده در جلسه حضور یافته یا لایحه دفاعیه تقدیم کرده باشد یا نه. به حکم عقل و فحوای مقررات راجع به ابلاغ قانونی و اهمیتی که در موارد مختلف قانون مزبور و از جمله در ماده ۸۳ به ابلاغ واقعی داده شده، معلوم میشود که مفهوم عبارت اخیر ماده مرقوم مدنظر قانونگذار بوده نه منطوق آن. یعنی مقصود این بوده است که اگر اخطاریه خوانده ابلاغ واقعی شده باشد، حتی اگر او لایحه دفاعیه هم تقدیم نکرده و در جلسه دادرسی شرکت نکرده باشد، حکم نسبت به او حضوری محسوب میگردد.
رده:نشست های قضایی سال ۱۳۷۹