نشست قضایی درباره عدم تصریح حق واخواهی در وکالت نامه وکیل

در پرونده ای حکم غیابی صادر شده و در فرجه بیست روزه وکیل دادگستری به وکالت از محکوم علیه غیابی با ارایه وکالت نامه که در قسمت حدود اختیارات آن قید شده حق تجدیدنظرخواهی، اعتراض به قرارهای صادر شده و... را دارا می باشد واخواهی کرده، وکلای واخوانده فقط ایراد کرده اند که وکیل واخواه حق اعتراض به قرارهای صادره را دارد نه واخواهی؛ لذا نظر به انقضای مهلت واخواهی تقاضای رد واخواهی را نموده اند. آیا وکیل واخواه با عنایت به ماده ۳۵ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی دارای اختیار واخواهی در پرونده حاضر می باشد یا خیر؟

با توجه به اطلاق بند (۱) ماده ۳۵ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی و مقصود و نظر محکوم علیه غایب از انتخاب وکیل و طرح دعوای اعتراض به رای در مهلت واخواهی و اینکه در فرض سوال این امکان و احتمال وجود دارد که اساسا رای صادره از نظر نصاب قابل تجدیدنظر خواهی نباشد، اسقاط حق واخواهی با وجود عموم واطلاق حق تجدیدنظر خواهی در وکالت نامه قابل توجیه به نظر نمی رسد و نظر اکثریت ابراز شده صایب تشخیص و مورد تایید است. با توجه به اینکه واخواهی از مواردی نیست که تصریح به آن طبق ماده ۳۵ قانون مزبور لازم باشد و با عنایت به اینکه تجدیدنظرخواهی اعم از واخواهی و تجدیدنظر به معنای خاص است و لحاظ اینکه وکالت از نظر حقوقی عقد تلقی می شود و طبق قاعده العقود تابعه للمقصود می توان گفت منظور طرفین از اختیار، حق اعتراض به حکم نیز می باشد. بنابراین، دادگاه حق رد دادخواست واخواهی را ندارد. داشتن اختیار واخواهی طبق بند (۱) ماده ۳۵ قانون مزبور باید در وکالت نامه قید شود و دادگاه بدون تصریح به داشتن حق اعتراض به حکم نمی تواند وارد رسیدگی واخواهی شود و از نظر حقوقی نیز مبرهن است که وکیل با داشتن اطلاعات حقوقی بر فرق بین اعتراض به قرار و اعتراض به حکم واقف بوده و از نظر حقوقی نیز نمی توان داشتن حق تجدیدنظرخواهی را معادل حق واخواهی دانست. بنابراین، دادگاه حق قبول دادخواست واخواهی را ندارد. رده:نشست های قضایی سال ۱۳۸۱