نشست قضایی درباره نقش اقرار در تجدیدنظرخواهی

در خصوص قطعی بودن رای دادگاه بدوی با توجه به میزان خواسته، اگر مبلغ خواسته چهار میلیون ریال باشد یعنی اصل خواسته این مقدار باشد و خوانده دعوا در هنگام دادرسی فقط به میزان یک میلیون و ششصد هزار ریال اقرار کند و مابقی دین را اقرار نکند، با توجه به اینکه مابقی خواسته کمتر از مبلغ سه میلیون ریال است آیا قطعی است یا قابل تجدیدنظر خواهی؟ یعنی اقرار تا به میزان مبلغی مانع حق تجدیدنظرخواهی است یا اینکه اصلا کاری به اقرار ندارد بلکه به آنچه در دادخواست است و کل مبلغ خواسته توجه دارد؟

نظر به اینکه مطابق ماده ۶۱ قانون آیین دادرسی مدنی مصوب سال ۱۳۷۹ بهای خواسته از نقطه نظر هزینه دادرسی و امکان تجدیدنظر خواهی همان مبلغی است که در دادخواست قید شده است و طبق ماده ۳۳۱ همان قانون دعاوی مالی که خواسته یا ارزش آن بیش از سه میلیون ریال باشد قابل درخواست تجدیدنظر است، در فرض سوال صدور حکم بر محکومیت خوانده به قسمتی از خواسته که کمتر از نصاب مزبور است، مانع از تجدیدنظر خواهی نخواهد بود. حسب ماده ۳۳۱ قانون آیین دادرسی مدنی احکام قابل تجدیدنظر احصا شده و در بند (الف) قانونگذار بیان کرده: در دعاوی مالی که خواسته یا ارزش آن از سه میلیون ریال متجاوز است . تبصره همان ماده در این خصوص هیچ تفکیکی بین اینکه مستند دعوا اقرار به میزان مبلغی باشد و با توجه به اصل خواسته که مورد سنجش قرار گرفته و مابقی در جهت تجدیدنظرخواهی به حساب آید چنین چیزی قانونگذار عنوان نکرده و ساکت است بنابراین، با توجه به میزان خواسته مندرج در ستون دادخواست و اصل خواسته چهار میلیون ریال قابل تجدیدنظرخواهی است. رده:نشست های قضایی سال ۱۳۸۳