نشست قضایی درباره بررسی وضعیت خروج مولی علیه غایب از کشور

آیا اجازه امین موقت منصوب وفق ماده ۱۱۸۷ قانون مدنی جهت خروج مولی علیه غایب از کشور کفایت می کند؟

با توجه به مواد ۱۰۱۵ و ۱۱۸۷ قانون مدنی و ۱۱۹ قانون امور حسبی، امین موقت همانند ولی و قیم می تواند بدون اخذ مجوز از دادگاه نسبت به درخواست و دریافت گذرنامه برای خروج مولی علیه از کشور اقدام کند؛ با این وصف نظریه اقلیت مورد تایید است. در ماده ۱۸ قانون گذرنامه تصریح شده برای کسانی که تحت ولایت یا قیمومت هستند با اجازه کتبی ولی یا قیم آنها گذرنامه صادر می گردد لیکن در خصوص اینکه آیا امین موقت در این خصوص واجد صلاحیت است یا خیر، صراحتی در قانون گذرنامه وجود ندارد. با توجه به عدم تصریح به اختیار امین موقت، با لحاظ ماده ۴۲ قانون حمایت خانواده، امین موقت باید جهت خروج مولی علیه از کشور، نسبت به اخذ مجوز از دادگاه اقدام نماید. از فحوای قانون مدنی و امور حسبی این گونه برداشت می شود که اختیارات امین موقت بیش از اختیارات قیم یا امین اموال است؛ به نحو ی که حتی تکلیفی برای امین موقت جهت ارایه گزارش سالانه پیش بینی نشده است. همین گستردگی اختیارات باعث شده که قانون گذار در ماده ۱۱۸۷ قانون مدنی علاوه بر وظیفه تصدی و اداره اموال مولی علیه، سایر امور راجع به او را نیز بر عهده امین موقت بگذارد. با این توصیف؛ امین موقت همانند ولی و قیم می تواند بدون کسب مجوز از دادگاه نسبت به اخذ گذرنامه برای مولی علیه اقدام نماید. البته این اختیار نیز منوط به این است که رضایت مادر یا شخصی که حضانت و نگهداری به او واگذار شده، اخذ شده باشد. بدیهی است اگر چنین اجازه ای کسب نشده باشد، موضوع مشمول ماده ۴۲ قانون حمایت خانواده خواهد بود. با این توصیف اگر رضایت مادر یا دارنده حق حضانت اخذ شده باشد، نیازی به کسب مجوز از دادگاه یا حتی دادستان نیست. با توجه به اینکه دامنه وظایف امین موقت، امور غیرمالی را هم شامل می شود لذا امین موقت می تواند با کسب اجازه از دادستان نسبت به اخذ گذرنامه اقدام نماید و نیازی به اخذ حکم از دادگاه نیست. رده:نشست های قضایی سال ۱۳۹۷