نشست قضایی درباره شرط توافق طرفین پرونده جهت ارجاع موضوع به میانجیگری موضوع ماده ۱۹۲ قانون آیین دادرسی کیفری

مطابق ماده ۸۲ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲ در جرایم تعزیری درجه ۶ مقام قضایی می تواند برای حصول سازش بین طرفین، موضوع را با توافق آنان به شورای حل اختلاف یا شخص یا موسسه ای برای میانجیگری ارجاع نماید و... در ماده ۱۹۲ قانون مذکور نیز قانون گذار در جرایم قابل گذشت، بازپرس را مکلف کرده در صورت امکان، سعی در ایجاد صلح و سازش یا ارجاع به میانجیگری نماید. آیا برای ارجاع به میانجیگری مطابق ماده ۱۹۲ قانون مذکور، رعایت شرط توافق آنان به شرح مندرج در ماده ۸۲ نیز لازم است؟

با توجه به تصریح ماده ۸۲ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲ و اصلاحات و الحاقات بعدی، ارجاع موضوع کیفری (مورد اختلاف) برای میانجیگری به شورای حل اختلاف و غیره، نیازمند توافق طرفین (شاکی و متهم) است، بنابراین دادسرا نمی تواند بدون توافق طرفین، موضوع را به میانجیگری ارجاع نماید. ماده ۸۲ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲ و اصلاحات و الحاقات بعدی تنها یک تبصره دارد و لذا تبصره یک وجود ندارد و سوال مطروحه نیز در خصوص تبصره موجود فاقد موضوعیت است و نیاز به رفع ابهام از سوال است. در جرایم تعزیری درجه ۶، چه قابل گذشت چه غیر قابل گذشت، مطابق ماده ۸۲ قانون آیین دادرسی کیفری توافق طرفین لازم است؛ لکن ماده ۱۹۲ فقط در جرایم قابل گذشت (غیر از تعزیری درجه ۶) می باشد و در این مورد توافق طرفین لازم نیست و می توان بدون توافق موضوع را به میانجیگری ارجاع داد و در واقع مقرره مذکور در ماده ۱۹۲ تاسیسی غیر از مقرره ماده ۸۲ قانون مذکور می باشد. هر چند در ماده ۱۹۲ قانون آیین دادرسی کیفری به موضوع توافق طرفین اشاره نشده است؛ ولیکن بر اساس آنچه در ماده ۸۲ قانون آیین دادرسی کیفری به عنوان قاعده مقرر شده است، در ماده ۱۹۲ نیز توافق طرفین برای ارجاع به میانجی گری لازم است و نمی توان بدون توافق موضوع را به میانجیگری ارجاع داد و در واقع شیوه اجرای ماده ۱۹۲ از مجرای مقررات ماده ۸۲ قانون مذکور می باشد. رده:نشست های قضایی سال ۱۳۹۷