نشست قضایی درباره اختلاف بین بازپرس و دادستان - هماهنگ استانی کرمان - ۱ از ۱۰

با توجه به ذیل ماده ۲۷۳ قانون آیین دادرسی اصلاحی ۱۳۹۴ در مورد اختلاف بین دادستان و بازپرس در باب مجرمیت و منع تعقیب، در جرایم موضوع ماده ۳۰۲ قانون مذکور، چنانچه دادگاه عقیده به منع تعقیب داشته و با این نظر حل اختلاف نماید و قرار صادره ابلاغ گردد، اعتراض به قرار مزبور در دادگاه به عمل آمده یا قابل فرجام خواهی در دیوان محترم عالی کشور می باشد؟

با توجه به ماده ۲۷۳ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲ و رای وحدت رویه شماره ۷۵۴ مورخ ۱۳۹۵/۸/۲۵ هییت عمومی دیوان عالی کشور، اولا رای (تصمیم) دادگاه کیفری ۱ در حل اختلاف بین دادستان و بازپرس قطعی است ثانیا در فرض پرسش که متعاقب حل اختلاف، دادسرا مبادرت به صدور قرار منع تعقیب کرده است، قرار مذکور قابل اعتراض در دادگاه کیفری یک و در صورت تایید قابل فرجام خواهی در دیوان عالی کشور است؛ بنابراین نظریات ابرازی از قضات محترم دادگستری استان کرمان در حدود فوق الذکر مورد تایید است. عده ای از قضات محترم دادگستری شهرستان انار به این عقیده اند که با توجه به وحدت ملاک از ماده ۴۲۸ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۳ که بیان می دارد اعتراض به آرا موضوع ماده ۳۰۲ قانون آیین دادرسی کیفری در دیوان رسیدگی می گردد لذا صلاحیت اعتراض به قرار منع تعقیب که نوعی رای تلقی می گردد با دیوان عالی کشور می باشد. یکی دیگر از قضات محترم دادگستری انار در تمامی موارد اعتراض به قرار در آیین دادرسی کیفری مرجع رسیدگی به اعتراض را دادگاه تجدیدنظر اعلام نموده و در ماده ۲۷۳ قانونگذار در مقام بیان بوده و می توانست به صراحت این مورد را استثناء نماید و به قابل فرجام بودن در دیوان عالی کشور اشاره می نمودکه این امر صورت نگرفته است و از طرفی در ماده ۴۲۸ موضوع اعتراض به آراء را مطرح نموده که رای اعم از حکم و قرار است و به نظر می رسد قانونگذار قرار را در ماده ۲۷۳ قانون آیین دادرسی کیفری از شمول ماده ۴۲۸ مستثنی نموده لذا با توجه به موارد مذکور و رویه قضایی مرجع تجدیدنظر به قرارهای موضوع ماده ۳۰۲ محاکم محترم تجدیدنظر می باشد. رده:نشست های قضایی سال ۱۳۹۸