نظریه مشورتی ۷/۱۴۰۴/۳۰۱ مورخ ۱۴۰۴/۱۱/۱۱

۱ - با توجه به اینکه بزه موضوع ماده۱۴ قانون حمایت از اطفال و نوجوانان مصوب۱۳۹۹ ماهیتا از مصادیق معاونت در ارتکاب جرم یا تسبیب محسوب می شود، آیا این ماده مستند قانونی جدیدی در مورد پرداخت دیه محسوب می شود و یا آنکه با توجه به قید»طبق مقررات « در ماده مذکور، این ماده مستند جدیدی در باب مسیولیت پرداخت دیه نیست و مسیولیت پرداخت دیه صرف ا در قالب دیگر مقررات قانونی و شرعی است؟ ۲ - در صورتی که ماده۱۴ یادشده مستند جدیدی برای پرداخت دیه نباشد، چنانچه شخص عاقل، مختار و بالغ دارای شانزده سال سن که قصد خود کشی دارد، وسایل خودکشی نظیر سیانور یا قرص برنج یا سلاح سرد یا گرم را از دیگری دریافت و ب ،ا این وسایل اقدام به خودکشی کند و متهم نیز با علم به قصد خودکشی، اشیاء مذکور را به متوفی داده باشد با توجه به مقررات قانونی یادشده و فتاوای فقهای عظام؛ از جمله نظر مرحوم امام خمینی )ره( در مساله۳۶ کتاب قصاص در جلد دوم تحریرالوسیله و نظر مرحوم آیت الله خو یی در مساله۲۰ کتاب قصاص، جلد دوم مبانی تکمله المنهاج، و بویژه با توجه به شرط استناد، آیا مسیولیت پرداخت دیه متوفی که با علم و اطلاع و عمدا اقدام به خودکشی ،کرده است، بر عهده متهم است و یا آنکه به دلیل منتفی بودن شرط استناد و اقدام ارادی و آگاهانه متوفی متهم ص رفا باید به تعزیر مقرر در ماده۱۴ قانون مذکور محکوم شود و مسیولیتی برای پرداخت دیه متوفی ندارد؟

۱ و۲ - ماده۱۴ قانون حمایت از اطفال و نوجوانان مصوب۱۳۹۹ در خصوص پرداخت دیه، به عمومات مقررات ناظر به دیات ارجاع داده است و این ماده در خصوص دیه و.اجد حکم جدیدی نیست ۳ - با توجه به مصداقی بودن موضوع و مستند به ماده۳ دستورالعمل نحوه استعلام حقوقی و پاسخ به آن در قوه قضاییه مصوب۱۹ / ۹ / ۱۳۹۸ ،، این پرسش قابل پاسخگویی نیست؛ توصیف رفتار ارتکابی و انطباق آن با مقررات قانون حاکم بر عهده مرجع قضایی رسیدگی کنند.ه است