نظریه مشورتی ۷/۱۴۰۰/۲۴۴ مورخ ۱۴۰۰/۰۴/۱۶

۱ - در خصوص ماده۱۱۹ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب۱۳۹۲ با اصلاحات و الحاقات بعدی، آیا دادگاه می تواند تحقیق در جرایم هفت و هشت و جرایم منافی عفت و جرایم اطفال و جرایم موضوع ماده۳۰۲ همان قانون را که در صلاحیت ذاتی دادگاه است، به دادسرای حوزه قضایی دیگری نیابت دهد؟ ۲ - در فرض مثبت بودن پاسخ، آیا دادگاه می توان د صلاحیت ذاتی خود را به دادسرای مجری نیابت تفویض کند؟ ۳ -آیا فلسفه نیابت می تواند مجوزی بر عدم رعایت قاعده آمره صلاحیت ذاتی باشد؟ ۴ - با توجه به این که در چنین نیابتی کل پرونده به دادسرای مجری نیابت ارجاع نشده است، آیا دادسرای مجری نیابت تکلیفی به احراز صلاحی ت دارد؟ ۵ - آیا صرف احضار اخطار مشمول عبارت»به طور کلی هر اقدام دیگری « در ماده۱۱۹ قانون آیین دادرسی کیفری است؛ به این معنا که آیا معطی نیابت می تواند صرفا زمان و مکان حضور متهم یا مطلعی را که خارج از حوزه قضایی اوست نیابت دهد که در زمان و مکان خاصی که مع طی نیابت معین کرده حاضر شود؟

۱ - اصولا انجام نیابت قضایی توسط مرجع مجری نیابت در صورتی امکان پذیر است که مرجع یادشده از حیث قانون، صلاحیت انجام آن را داشته باشد و با توجه به این که در جرایمی که به طور مستقیم در دادگاه کیفری مطرح می شود )نظیر جرایم موضوع تبصره یک ماده۲۸۵ و مواد۳۰۶ و۳۴۰ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب۱۳۹۲ ( انجام تحقیقات مقدماتی باید توسط دادگاه انجام شود و امکان ورود مقامات دادسرا و انجام هرگونه تحقیق در آن وجود نداشته و فاقد وجاهت قانونی است؛ بنابراین و به قاعده اولویت، امکان قانونی انجام نیابت قضایی توسط مقامات دادسرا در این جرایم وجود ندارد و در این موارد نیابت باید توسط دادگاه کیفری ذی.صلاح انجام پذیرد ۲ ، ۳ و۴ - با توجه به پاسخ سوال اول، پاسخ به این سوال.ها منتفی است ۵ - مستفاد از مواد۱۱۹ ، ۱۶۹ ، ۱۷۱ ، ۱۷۴ و۲۰۴ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب۱۳۹۲ ،، احضار شاکی ،شهود مطلعین و متهم به نشانی محل اقامت ولو آن که خارج از حوزه قضایی مرجع قضایی رسیدگی کننده باش ،د نیاز به اعطای نیابت قضایی ندارد؛ زیرا صرف ابلاغ مستلزم انجام اقدامات قضایی در حوزه ای که امر ابلاغ ص ورت می.پذیرد، نیست روح اله رییسی