ماده ۱۰۷۶ قانون مدنی

نکاح بدون تعیین مدت، عقد دایم تلقی می شود و در صورت اختلاف زوجین در خصوص دایم یا موقت بودن عقد نکاح، اصل بر دایمی بودن آن است.

در صورتی که ادعای زوجه مبنی بر وجود علقه زوجیت موقت با زوج متوفی که به صورت شفاهی واقع شده است، با شهادت شهود اثبات شود؛ صرف قول زوجه در خصوص میزان مهریه بدون ارایه دلیل، قابل پذیرش نبوده ودادگاه با ارجاع امر به کارشناس اقدام به تعیین مهرالمثل می کند.

چنانچه قبل از پایان عقد نکاح موقت، زوجین در پشت عقدنامه عادی مهریه را افزایش و اعلام کنند صیغه عقد دوباره جاری شد ولی مدت را ذکر نکنند، نکاح، دایم محسوب نمی شود و تنها در صورتی اصل بر دوام خواهد بود که اثبات شود مدت نکاح موقت بذل شده و نکاح نامعلوم در این‬صورت حمل بر نکاح دایم می شود

صرف توافق بر انجام نکاح دایم در آینده یا وعده نکاح، موجب استحقاق دریافت مهریه توافقی نخواهد بود زیرا تحقق عقد نکاح شرط استحقاق مهریه است.