ستاد امر به معروف و نهی از منکر که در این قانون ستاد نامیده می شود؛ عهده دار وظایف زیر است: ۱ تعیین سیاست ها و خط مشی های اساسی در زمینه ترویج و اجرای امر به معروف و نهی از منکر و پیشنهاد آن به مبادی ذی ربط. ۲ تبادل اطلاعات و نظرات برای شکل گیری سیاست های مربوط به امر به معروف و نهی از منکر ۳ آسیب شناسی و ریشه یابی علل ترک معروف و ارتکاب منکر ۴ تعیین الگوهای رفتاری ۵ زمینه سازی جهت مشارکت همه جانبه آحاد مردم و دستگاه های اداری و رسانه های عمومی در امور مربوط به فریضه امر به معروف و نهی از منکر ۶ رصد اقدامات انجام شده در اجرای این قانون و انعکاس آن به مراجع ذی ربط ۷ تدوین راهبردهای آموزشی برای سطوح مختلف جامعه ۸ آموزش و پژوهش و تحقیق در زمینه امر به معروف و نهی از منکر و ترویج گسترش فرهنگ آن ۹ شناسایی ظرفیت ها و کمک به تشکیل جمعیت ها و تشکل های مردمی فعال ۱۰ حمایت همه جانبه از اقدامات قانونی آمران به معروف و ناهیان از منکر ۱۱ پیگیری مصوبات شورای عالی انقلاب فرهنگی در ارتباط با تکالیف ستاد در خصوص راهکارهای اجرایی فرهنگ عفاف و حجاب ۱۲ ارایه گزارش سالانه به مقام معظم رهبری و قوای سه گانه و مردم تبصره ۱ وزارت کشور پس از کسب نظر مشورتی ستاد، نسبت به صدور مجوز برای سازمان های مردم نهادی که در زمینه امر به معروف و نهی از منکر قصد فعالیت دارند، اقدام می نماید. تبصره ۲ ستادهای استانی و شهرستانی می توانند درخواست اشخاص حقیقی و حقوقی برای تجمع و راهپیمایی در موضوعات مرتبط با امر به معروف و نهی از منکر را بررسی و در صورت تایید، نظر مشورتی خود را جهت صدور مجوز حسب مورد به استانداردی ، فرمانداری یا بخشداری ارسال کنند. تبصره ۳ هر گاه مسوولان ذی ربط با تشخیص مراجع قضایی بدون عذر موجه از صدور مجوز موضوع تبصره های (۱) و (۲) استنکاف نمایند؛ مستوجب مجازات موضوع ماده (۵۷۰) قانون مجازات اسلامی (کتاب پنجم تعزیرات و مجازات های بازدارنده مصوب ۲/۳/۱۳۷۵) می باشند. تبصره ۴ وظایف ستاد، نافی مسوولیت های وزرا، مسوولان دستگاه های اجرایی موضوع ماده (۵) قانون مدیریت خدمات کشوری، روسای قوای سه گانه و مراجع قضایی و ضابطان دادگستری در ارتباط با آنچه در این قانون مقرر شده، نمی باشد.