ماده ۴ قانون بیمه بیکاری

سازش بعد ازاخراج جهت اخذ حق و حقوق پایان کار، منع قانونی جهت بهره مندی ازمزایایی قانون بیمه بیکاری نمی باشد.

بیمه شده می بایست پیش از بیکار شدن حداقل 6 ماه سابقه پرداخت حق بیمه داشته باشد و ظرف 30 روزاز تاریخ بیکاری با اعلام مراتب بیکاری به واحدهای کار و اموراجتماعی، آمادگی خود را برای اشتغال به کار تخصصی و یا مشابه آن اطلاع دهد.

بیمه بیکاری به کارهای پروژه‌ای تعلق نمی گیرد.

افراد مسن مشمول قانون بیمه بیکاری که دارای 55سال سن وبیشتر می باشند، مادامی که مشغول به کار نشده اند ، تا رسیدن به سن بازنشستگی، تحت پوشش بیمه بیکاری باقی می مانند.

سازمان تامین اجتماعی موظف به تبعیت از آراء هیات های تشخیص و حل اختلاف اداره کار می باشد.

با توجه به اینکه صرف داشتن پروانه رانندگی تاکسی دلالت بر اشتغال ندارد، لذا این امر، تاثیری بر برقراری بیمه بیکاری نخواهد داشت.

تشخیص بیکاری بدون میل و اراده و تاریخ وقوع آن بر عهده واحد کار و امور اجتماعی محل است.

صرف پرداخت و واریز حق بیمه پس از بیکاری ازناحیه کارفرما دلیلی بر اشتغال مجدد محسوب نمی گردد.

پرداخت بیمه بی کاری منوط به این است که اشتغال شخص دارای ماهیت مستمر و دایمی باشد و طولانی بودن مدت اشتعال اماره ای بر دایمی بودن اشتغال به حساب می آید.

مرجع قانونی برقراری و پرداخت مستمری بیمه بیکاری سازمان تامین اجتماعی است.

زندانی شدن کارگر موجب عدم امکان ارسال تقاضا به اداره کار و درخواست بیمه بیکاری نمی گردد و کارگر می بایست درخواست بیمه بیکاری را در موعد انجام دهد.

دهیاری ها دارای شخصیت حقوقی مستقل و نهاد عمومی غیر دولتی محسوب می شوند و نمی توانند در دیوان عدالت اداری خوانده واقع شوند.