ماده ۲۷۱ قانون آیین دادرسی مدنی

در دعوای اثبات زوجیت در عقد نکاح موقت غیررسمی و دفترچه ای که از طرف زوج مطرح شده است، چنانچه کارشناس رسمی دادگستری در حوزه تشخیص و اصالت امضا، امضای زوجه در ذیل سند را تا

در دعوای اعلام بطلان معامله به لحاظ فقدان قصد و رضا، خواهان دلیلی برای اثبات ادعای خود ارایه نکرده و اتیان سوگند از سوی خواندگان را درخواست کرده است؛ آیا می توان قرار اتی

فحاش بودن زوج نسبت به زوجه، در صورت اثبات می تواند یکی از مصادیق تحقق عسر و حرج زوجه در زندگی مشترک باشد. عنوان: تقاضای سوگند برای اثبات فحاشی زوج پیام: ادعای زوجه مبنی بر فحاشی و کتک کاری مستمر زوج، از مسایل مربوط به حقوق الناس است. بنابراین در صورتی که زوجه دلیلی برای اثبات این ادعا نداشته باشد، می تواند از زوج مطالبه قسم نماید و دادگاه ها وظیفه دارند او را به داشتن چنین حقی آگاه نمایند.

در دوران نامزدی و پیش از آغاز زندگی مشترک، اصل بر عدم مواقعه و نزدیکی است و مدعی این امر باید آن را اثبات نماید. بنابراین تمسک به قاعده فراش جهت اثبات مواقعه، قابل پذیرش نیست.

بر حسب مذهب شافعی، در صورتیکه زوج به مدت سه روز نفقه ضروری زوجه را پرداخت نکند، زوجه می تواند درخواست فسخ نکاح کند.

مدت زمان اعتبار گواهی عدم امکان سازش نسبت به تمام مندرجات آن سه ماه است؛ بنابراین در صورت عدم اجرای صیغه طلاق در فرجه مزبور، دادگاه باید در رسیدگی بعدی به موضوع طلاق، حقوق مالی زوجه را دوباره مورد حکم قرار دهد و ارجاع این امر به رای سابق صحیح نیست.

از آنجایی که فحاشی مستمر زوج نسبت به زوجه، در صورت اثبات می تواند از مصادیق عسر و حرج باشد، اگر زوجه دلیل اثبات نداشته باشد می تواند از زوج سوگند مطالبه کند و دادگاه وظیفه دارد وی را از چنین حقی آگاه کند.

اگر داین بابت طلب خود سند تجاری دریافت کند، صرفا می تواند وجه سند را مطالبه کند و حق اقامه دعوا برای وصول طلب منشا را ندارد زیرا با تبادل سند تجاری، تبدیل تعهد صورت گرفته و تعهد اولیه ساقط شده است.

با فرض عدم وجود دلیل و بینه شرعی در دعوی نفی ولد، دادگاه مکلف به جری مقررات سوگند منکر است.

مقایسه ماده ۱۳۳ قانون آیین دادرسی جدید التصویب با ماده ۲۷۱ قانون آیین دادرسی مدنی سابق. یکی از همکاران محترم قضایی اعتقاد دارد که قانون آیین دادرسی مدنی جدید در قسمت ورود